‘Cor? Ik voel een bult in mijn borst’

‘Cor?’
‘Ja?’
‘Ik voel een bult in m’n borst.’
‘Dat is niet zo mooi.’
‘Nee.’

Tot dan toe was het niet meer dan dat. Niet zo mooi.

Op Goede Vrijdag ging ik naar de huisarts, die een doorverwijzing voor de Mamma Poli schreef. Die vrijdag bleek dus allesbehalve een goede vrijdag. In verband met de paasdagen duurde het tot woensdag tot ik bij de Mamma Poli terecht kon. Mijn lange, vrije weekend heb ik niet laten verpesten. Ook bleef mijn hoofd redelijk rustig. Ik besloot op woensdag dan ook alleen op de scooter door het Binnenveld naar Ede te rijden, naar de Mamma Poli. Klinkt allemaal nog lieflijk. Tot ik op de eerste verdieping uit de lift stap en het bordje ‘oncologie’ zag hangen. Shit. Wat doe ik hier? Rustig blijven, misschien is het wel niks..

‘Ik heb helaas geen goed nieuws voor je. Het is borstkanker.’ Daarna volgden er nog veel woorden over hoe en wat. Ik stelde nog de vraag: ‘Hoe kan dat nou?’ Verkeerde celdeling, daar kwam het in het kort op neer. Ze eindigt met: ‘Je gaat een zwaar jaar tegemoet, maar wij gaan je zo goed mogelijk begeleiden.’ O ja, ze zei ook nog dat borstkanker één van de best behandelbare soorten kankers is. En dat ze inzetten op genezing. Oké, één jaar van m’n leven. Moet kunnen. Is te overzien.