Blog: Het aanzoek

Dinsdag 7 mei had ik een gezellige dag met mijn moeder en schoonzusje gepland staan: lekker de stad in, hapje eten en ’s avonds naar de film Dumbo. Ik had natuurlijk geen flauw vermoeden wat me allemaal te wachten stond… Na het eten was het nog wat vroeg voor de film, dus we besloten om nog wat winkels in te gaan. Eenmaal onderweg naar de bioscoop waren mijn moeder en schoonzusje Yara ineens wat opgejaagd. ‘We komen te laat voor de film’ is iets wat ik vaak gehoord heb.

Op het moment dat we bij de bioscoop binnen kwamen had mijn collega al drie stoelen gereserveerd. ‘Oh, dat is fijn’ zei ik nog. Mijn moeder en Yara hadden haast en wilden zo snel mogelijk de zaal in. Dus we zijn direct doorgelopen naar zaal 6. Ik heb hen daar de stoelen aangewezen (ik werk tenslotte in deze bioscoop), waarna ik zelf nog even rustig naar de wc ben gelopen. Moet natuurlijk ook gebeuren.

Altijd als ik naar de film ga bestel ik een medium popcorn. Zelfs als ik, zoals op 7 mei, nog redelijk vol zit van het avondeten. Na mijn wc-bezoekje heb ik daarom op mijn gemakje nog popcorn en drinken gehaald. Op het moment dat ik in de zaal aankwam was mijn moeder blij dat ik er eindelijk weer was. Ik gaf haar popcorn en wat drinken. Het voorstukje van Aladdin startte… daarna zou de film Dumbo beginnen. Maar opeens zag ik op het scherm: For a special girl, I call chicken. En een levensgrote foto van mij op het scherm volgde. Op dat moment dacht ik: oh shit, is dit echt? Na de foto’s kwam Wesley in beeld. Op een paard! Ik weet hoe erg hij niet op paarden is gesteld, dus dat hij daar zat was nogal uitzonderlijk.

Een van de foto’s in het filmpje is mijn favoriete foto van ons samen: de foto van Wesley en mij, zittend op de behandelstoel van het ziekenhuis. Hier hadden we onze ‘chemodate’ omdat we die dag 5 jaar samen waren. Na de foto’s kwam het stukje waarin Wesley mij vroeg naar voren te komen. Ik stond op en zag Wesley aan het einde van het looppad staan me een mooie bos rozen. Samen liepen we naar voren. Doordat de muziek bleef afspelen, verstond niemand wat hij tegen me heeft gezegd. Hij zei: ‘Lieverd, we zijn al zo lang samen. Je weet dat ik van je hou je en volgens mij is het voor ons tijd voor een nieuw avontuur.’ Hij ging op een knie zitten en vroeg: ‘Wil je met me trouwen?’ Met de bos witte rozen in mijn handen, gaf hij mij een rode roos. Hij opende de roos, waar een gouden ring in zat. Op dat moment pakte ik de roos, zei ik vol overtuiging ‘ja’ en gaf hem een stevige knuffel.

Na het aanzoek keek ik voor het eerst het publiek in. Iedereen applaudisseerde en ineens zag ik ook meerdere vrienden en familieleden zitten. Ze stonden allemaal op en liepen met ons mee naar buiten. Buiten de zaal zei Wes dat het hem een leuk idee leek om ergens even een drankje te drinken en te kunnen proosten op het aanzoek. We zaten net met ons eerste drankje klaar om te proosten, toen Arieta naar ons toe kwam lopen. Ze feliciteerde me en gaf mij een mooie bos met bloemen. Ik dacht nog: nou, dat is lief van de eigenaresse. Totdat zij zei: ‘Je zal mij nog vaak zien, want over 151 dagen ga je trouwen.’ Ik was nog overweldigd van het aanzoek, maar toen ik dat hoorde wist ik helemaal niet meer waar ik het zoeken moest. 151 dagen dacht ik, dan mag ik wel snel gaan sporten. Pas de volgende dag realiseerde ik mij echt dat ik met 150 dagen zou gaan trouwen. Dat ik überhaupt dit jaar ga trouwen. Bizar!